Πως περνάει τη χρονιά του ένας φοιτητής στην Ελλάδα;
Κάποιος διαβάζει όλη μέρα σπίτι σνομπάροντας τις αίθουσες διδασκαλίας και γράφει ένα 6-αράκι στην εξέταση για να πάρει ήρεμα το χαρτί.
Άλλος παρακολουθεί με ενδιαφέρον την κάθε διάλεξη, κρατάει σημειώσεις, πάει σε όλα τα εργαστήρια και μάλιστα διαβασμένος και περιμένει πως και πως να έρθει η εξεταστική για να γράψει 10 ή έστω 9 και όταν τελικά παίρνει το 7 πέφτει σε κατάθλιψη.
Ένας τρίτος εργάζεται κάπου για 7 - 8 εκατοστάρικα το μήνα και δεν πάει σχολή πολύ απλά επειδή δεν προλαβαίνει. Η εξεταστική γι αυτόν δεν είναι προτεραιότητα, τον ενδιαφέρει πολύ περισσότερο το τι θα φάει αύριο.
Η μεγάλη μερίδα ανήκει σε μια άλλη κατηγορία: Ξυπνάει περίπου το μεσημέρι, παίζει κάποιο παιχνίδι στον υπολογιστή, πάει για καφέ με την παρέα του, διαβάζει τα αθλητικά νέα ή το λάιφσταϊλ περιοδικό του, πάει βόλτα στην πλατεία της γειτονιάς του, το βράδυ σε κάποιο μαγαζί για ποτό μέχρι αργά και την άλλη μέρα το ίδιο. Η εξεταστική ελάχιστα τον ενδιαφέρει και αν χρειαστεί, βρίσκει τις σημειώσεις από την συμπαθέστερη σ' αυτόν συνδικαλιστική παράταξη. Τα «προς το ζην» του τα εξασφαλίζουν εύκολα ή δύσκολα οι γονείς.
Μια άλλη μερίδα, κρατάει "ζωντανή" τη σχολή καθώς είναι πάντα εκεί για να προσεγγίσει όποιον θελήσει να ενημερωθεί για τα δρώμενα η απλά χρειάζεται κάποιες σημειώσεις. Συνήθως τα συγκεκριμένα άτομα κάθονται σε τραπεζάκια στολισμένα με αφίσες πράσινου η μπλε χρώματος και δεν ανησυχούν για την εξεταστική καθώς σαν καλοί στρατιώτες έχουν τον βαθμό τους εγγυημένο από τον καθηγητή του ίδιου πολιτικού χώρου.
Υπάρχουν κι άλλοι, απογοητευμένοι συνήθως από την κοινωνική αδικία που τους έκανε να γεννηθούν στα χαμηλά οικονομικά στρώματα ή ψάχνονται να διακριθούν με κάποιο εύκολο και γρήγορο τρόπο, θέλοντας παράλληλα να κρύψουν από τους γύρω αλλά και από τους εαυτούς τους το γεγονός ότι έχουν παραιτηθεί από την πραγματική μάχη που λέγεται ζωή. Αντιδρούν λοιπόν με τη νεανική επαναστατικότητα που τους διακρίνει σε οποιαδήποτε προσπάθεια γίνεται από εξωτερικούς για τον κόσμο τους παράγοντες επαναφοράς τους στην πραγματικότητα. Οι μεν συνήθως κρατούν "ζωντανή" τη σχολή καθισμένοι στα τραπεζάκια στολισμένα με κόκκινες αφίσες, οι δεν συνήθως «προστατεύουν» τη σχολή από το ενδεχόμενο να γίνει καταυλισμός αστέγων κατά τη διάρκεια των καταλήψεων που επιβάλλουν σε όλους τους υπόλοιπους. Για τους περισσότερους δεν γίνεται καν λόγος για εξεταστική, όλο και από κάποιον θα αντιγράψουν την κρίσιμη στιγμή...
Η τελευταία ομάδα λοιπόν, σας εύχεται καλά Χριστούγεννα και κατηλημένο το Νέο ‘Ετος!!!
