Ποιές είναι οι επιλογές μας στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου

Όσοι γνωρίζουν για την ενασχόληση μου με την πολιτική, συνέχεια με ρωτάνε τις τελευταίες μέρες: "Γιατί τώρα;" ή "Καλά, δεν ξέρει ο Καραμανλής ότι θα χάσει;" ή "Πάλι θέλουνε να τα μπαλώσουνε;" και μετά απο μια μικρή απάντηση που τους δίνω μου λένε: "Άλλη δουλειά δεν έχουμε απο το να τους ψηφίζουμε συνέχεια!"
Η Ελλάδα είναι στα όρια της χρεοκοπίας - όπως και ένα μεγάλο μέρος του πλυθισμού - και πράγματι, το τελευταίο πράγμα που νοιάζει τον μέσο Έλληνα αυτή τη στιγμή είναι οι εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε ίσως τη μεγαλύτερη αποχή στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Πως μπορούν κάποιες εκλογές να θεωρούνται σοβαρές όταν απέχει το 50% των ψηφοφόρων είναι όμως άλλο θέμα, για μένα η αποχή απο τις εκλογές δεν είναι επιλογή (αν και στις Ευρωεκλογές κι εγώ για μπάνια πηγα) οπότε θέλω να αναλύσω τα + και τα - όσων διεκδικούν την ψήφο μου.


ΝΔ
Ο πρωθυπουργός δεν έπεισε. Αντί να βγεί και να δηλώσει με ευθύνη ότι δεν θα πάει στις εκλογές όσα κι αν του λένε και θα προχωρήσει επιτέλους στις κρίσημες μεταρρυθμίσεις που έχει προαναγγειλει απ το 2004 μπας και ανασάνει αυτή η οικονομία και καταφέρουμε να τη γλιτώσουμε με μερικές δεκάδες χιλιάδες πτωχεύσεις, ένυψε τας χείρας του και μας τραβάει σε τρίτη εκλογική αναμέτριση μεσα σε 25 μήνες. Απαράδεκτος. Πρέπει να τιμωρηθεί γι' αυτή την ανευθυνότητα και μας μένει να περιμένουμε τις εξελίξεις στο στρατόπεδο της ΝΔ (οπου υπάρχουν αρκετά σοβαρά στελέγχη) μετά την εκλογική ήττα και την απώλεια της εξουσίας.


ΠΑΣΟΚ
Ο ΓΑΠ φέρεται και φαίνεται ισχυρός όσο ποτέ. Θεωρεί την προθυπουργία δεδομένη και προσπαθεί να δείξει όση σοβαρότητα μπορεί για να πείσει όσους τον θεωρούν ακόμα ως το παιδί με το λαπτοπ. Έχει μαζι του το ισχυρό χαρτί των πράιμεριζ που για πρώτη φορά έγιναν στην Ελλάδα και με ένα ανανεωμένο ψηφοδέλτιο θα προσπαθήσει να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ όντως έχει αλλάξει. Ο λαίμαργος τρόπος με τον οποίο το κίνημα ζητούσε εκλογές, η απειλή της καταψήφισης Παπούλια και η επιθυμία πρωτοκλασσάτων στελεγχών να πατήσουν επί πτωμάτων τώρα που μυρίζονται εξουσια τρόμαζει τους περισσότερους ψηφοφόρους οι οποίοι ακόμα δεν έχουν ξεχάσει (πως θα μπορούσαν άλλωστε;) ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που ταύτισε το κόμμα εξουσίας με τον κρατικό μηχανισμό και είναι υπεύθυνο για τα μεγαλύτερα απο τα σημερινά προβλήματα της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας γενικότερα. Συμπέρασμα; Ο ΓΑΠ εμπνέει εμπιστοσύνη αλλά δεν ξεχνάμε ότι είναι ακόμα το παλιό βαθύ ΠΑΣΟΚ.


ΚΚΕ
Ας σοβαρευτούμε... το ΚΚΕ είναι μόνιμος κριτής των πάντων εκτός του εαυτού του. Όταν καταφέρει να δώσει απαντήσεις για το πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι ελεύθερος ενώ του έχουν στερήσει όλες τις επιλογές, τότε ίσως αναφερθώ σ' αυτό σαν μια επιλογή για τις εκλογές. Προς το παρών ας μην ξεχνάμε το πρόσφατο Ευρωπαϊκό Ψήφισμα που βάζει τους κομμουνιστές εκεί που ανήκουν: στις ίδιες φυλακές με τους φασίστες.


ΛΑΟΣ
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν τον κίνδυνο για την κοινωνία στην περίπτωση της ανάδειξης του ΛΑΟΣ ως τρίτου κόμματος ή ακόμα και της συμμετοχής του στη κυβέρνηση. Ο αρχηγός τους είναι ενας έμπειρος λαικιστής και σίγουρα θα τραβήξει πολλους απογοητευμένους απο τον Καραμανλή δεξιούς. Ελπίζω πως η δυναμική τους θα ανακοπεί όταν αρχίσουν να κρίνονται ανάλογα με την πραγματική σημασία των προτάσεων τους.


ΣΥΡΙΖΑ
Η απόδειξη ότι πάνω στην άμμο δεν χτίζεις παλάτια. Ο Αλέκος κουράστηκε και τα πράγματα πάνε κατα διάλυσης. Αν κατέβει ενομένο στις εκλογές και δεν μπεί στη βουλή η διάλυση είναι δεδομένη οπότε θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η πορεία που θα ακολουθήσει η ανανεωτική του πτέρυγα. Αν και πάλι μπει στη βουλή τα πράγματα θα περιπλακούν ακόμα περισσότερο, ειδικά σε μια περίπτωση μη αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ. Απο το 17% των δημοσκοπήσεων πριν ένα χρόνο στην οριακή είσοδο στη βουλή σήμερα, βλέπουμε ότι ο Αλέκος πλήρωσε ακριβα τον Παπανδρεϊκό λαϊκισμό του και τιμωρείται γι αυτό.


Οικολόγοι
Αν και κόμμα διαμαρτυρίας, έχει αρκετές ενδιαφέρουσες θέσεις και σαν άπειρο αλλά σύγχρονο ΠΑΣΟΚ έχει αναπτύξει μεγάλη δυναμική. Η πιθανή είσοδος στη βουλή θα μπορούσε να είναι μόνο θετικό στοιχείο για τη δημοκρατία μας αν και πάντα υπάρχει ο κίνδυνος εξέλιξης σε μαριονέττα του ΠΑΣΟΚ με απλα πιο σύγχρονες και πιο προοδευτικές θέσεις. Αν δεν μπει στη βουλή θα παραμείνει στο προσκήνιο και θα έχει ενδιαφέρον η συνέχεια της πορείας τους και των ψηφοφόρων που προσελκύουν.


ΔΡΑΣΗ
Σοβαρές προτάσεις, ευρύ φάσμα πιθανών ψηφοφόρων και ονόματα κραχτες + χρήματα. Έχει πολύ ενδιαφέρον η πορεία της ΔΡΑΣΗΣ μέχρι το πρώτο της συνέδριο καθώς φαίνεται να αναπτύσσει μια σημαντική δυναμική. Πολλοί απογοητευμένοι ψηφοφόροι της ΝΔ και όσοι δεν εμπιστεύονται αρκετά τον ΓΑΠ μπορούν να την ψηφίσουν κι αυτό προσδίδει σημαντικές προσδοκίες μετά και το 0,8% των Ευρωεκλογών. Αν το κόμμα πιάσει το πολυπόθητο 1,5% η είσοδος του στην επόμενη βουλή πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Ακολουθούν συνέδριο και κατάρτηση προγράμματος οπότε απο τη λευκή επιταγή στο Μάνο και κόμμα διαμαρτηρίας, εξελίσσεται σε σοβαρή πρόταση αλλαγής και ένα μεταρρυθμιστικό κόμμα με προοπτικές εισόδου στη βουλή. Ίσως η μόνη σοβαρή πρόταση σ αυτές τις εκλογές για όποιον δεν πρόκειται να ψηφίσει με τίποτα τον ΓΑΠ και θεωρεί ανευθυνότητα την αποχή.


Φιλελεύθερη Συμμαχία
Το κόμμα με τις ριζοσπαστικότερες προτάσεις και τις πιο σύγχρονες ιδέες διστυχώς δεν μπορεί να βρει ένα σύγχρονο τρόπο χρηατοδότησης οπότε δεν μπορεί να σηκώσει το οικονομικό βάρος μιας δεύτερης εκλογικής αναμέτρισης μέσα σε 5 μήνες. Δεν κατεβαίνει στις εκλογές οπότε κάνω την αναφορά απλά σαν πρώην μέλος του κόμματος. Οποιες εξελίξεις και να έχει, θα γίνουν γνωστές στο 3ο συνέδριο τον Νοέμβρη.


Εξωκοινοβουλευτική Αριστερα & Δεξια
Έχει πλάκα, αλλά αν μαζέψουν αρκετές ψήφους διαμαρτυρίας θα κάνουν την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ ακόμα πιο εύκολη.


Η τελευταία επιλογή στην οποία θέλω να αναφερθώ και με ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι ο κύριος Π. Τατούλης. Όπου και να πάει, με όποιον κι αν κατέβει θα τραβήξει πολύ κόσμο μαζί του και παρέα με τη ΔΡΑΣΗ, τη Φιλελεύθερη Συμμαχία, την Αναναεωτική Πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ και τον κύριο Μ. Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ, αποτελούν φάρο ελπίδας για πρόοδο αυτής της χώρας και πιθανής πολιτικής σταθεροποίησης. Αναμένονται εξελίξεις.

Read more...

Με γεια τα Χριστούγεννα ή στην υγειά της κατάληψης!

Πως περνάει τη χρονιά του ένας φοιτητής στην Ελλάδα;

Κάποιος διαβάζει όλη μέρα σπίτι σνομπάροντας τις αίθουσες διδασκαλίας και γράφει ένα 6-αράκι στην εξέταση για να πάρει ήρεμα το χαρτί.

Άλλος παρακολουθεί με ενδιαφέρον την κάθε διάλεξη, κρατάει σημειώσεις, πάει σε όλα τα εργαστήρια και μάλιστα διαβασμένος και περιμένει πως και πως να έρθει η εξεταστική για να γράψει 10 ή έστω 9 και όταν τελικά παίρνει το 7 πέφτει σε κατάθλιψη.

Ένας τρίτος εργάζεται κάπου για 7 - 8 εκατοστάρικα το μήνα και δεν πάει σχολή πολύ απλά επειδή δεν προλαβαίνει. Η εξεταστική γι αυτόν δεν είναι προτεραιότητα, τον ενδιαφέρει πολύ περισσότερο το τι θα φάει αύριο.

Η μεγάλη μερίδα ανήκει σε μια άλλη κατηγορία: Ξυπνάει περίπου το μεσημέρι, παίζει κάποιο παιχνίδι στον υπολογιστή, πάει για καφέ με την παρέα του, διαβάζει τα αθλητικά νέα ή το λάιφσταϊλ περιοδικό του, πάει βόλτα στην πλατεία της γειτονιάς του, το βράδυ σε κάποιο μαγαζί για ποτό μέχρι αργά και την άλλη μέρα το ίδιο. Η εξεταστική ελάχιστα τον ενδιαφέρει και αν χρειαστεί, βρίσκει τις σημειώσεις από την συμπαθέστερη σ' αυτόν συνδικαλιστική παράταξη. Τα «προς το ζην» του τα εξασφαλίζουν εύκολα ή δύσκολα οι γονείς.

Μια άλλη μερίδα, κρατάει "ζωντανή" τη σχολή καθώς είναι πάντα εκεί για να προσεγγίσει όποιον θελήσει να ενημερωθεί για τα δρώμενα η απλά χρειάζεται κάποιες σημειώσεις. Συνήθως τα συγκεκριμένα άτομα κάθονται σε τραπεζάκια στολισμένα με αφίσες πράσινου η μπλε χρώματος και δεν ανησυχούν για την εξεταστική καθώς σαν καλοί στρατιώτες έχουν τον βαθμό τους εγγυημένο από τον καθηγητή του ίδιου πολιτικού χώρου.

Υπάρχουν κι άλλοι, απογοητευμένοι συνήθως από την κοινωνική αδικία που τους έκανε να γεννηθούν στα χαμηλά οικονομικά στρώματα ή ψάχνονται να διακριθούν με κάποιο εύκολο και γρήγορο τρόπο, θέλοντας παράλληλα να κρύψουν από τους γύρω αλλά και από τους εαυτούς τους το γεγονός ότι έχουν παραιτηθεί από την πραγματική μάχη που λέγεται ζωή. Αντιδρούν λοιπόν με τη νεανική επαναστατικότητα που τους διακρίνει σε οποιαδήποτε προσπάθεια γίνεται από εξωτερικούς για τον κόσμο τους παράγοντες επαναφοράς τους στην πραγματικότητα. Οι μεν συνήθως κρατούν "ζωντανή" τη σχολή καθισμένοι στα τραπεζάκια στολισμένα με κόκκινες αφίσες, οι δεν συνήθως «προστατεύουν» τη σχολή από το ενδεχόμενο να γίνει καταυλισμός αστέγων κατά τη διάρκεια των καταλήψεων που επιβάλλουν σε όλους τους υπόλοιπους. Για τους περισσότερους δεν γίνεται καν λόγος για εξεταστική, όλο και από κάποιον θα αντιγράψουν την κρίσιμη στιγμή...

Η τελευταία ομάδα λοιπόν, σας εύχεται καλά Χριστούγεννα και κατηλημένο το Νέο ‘Ετος!!!

Read more...

Κατανοώντας την Ρωσία

Η Ευρωπαϊκή πολιτική της Ρωσίας παραμένει επί αιώνες υπό την ομηρεία της συνειδητής απόρριψης της Ευρώπης από την ρωσική εξουσία. Η Ευρώπη δε, πάντα προσπαθεί να χωρέσει την ρωσική πραγματικότητα στο σύστημα των συνηθισμένων γι’ αυτήν αντιλήψεων, απορρίπτοντας οτιδήποτε δεν σηκώνει λογική ερμηνεία.

Όπως έγραφε ο Μοντεσκιέ: «Είστε Πέρσης; Πως μπορεί κάποιος να είναι Πέρσης;»

Ο λαμπρός Γάλλος δεν υποπτευόταν κατά πόσο περισσότερο η άνω φράση περιγράφει την αντίληψη των ευρωπαίων για την πραγματική Ρωσία και όχι τόσο για την θεωρητική Περσία.

«Πώς μπορεί κάποιος να είναι Ρώσος;» Αυτή η βωβή ερώτηση περνάει απ’ το μυαλό οποιουδήποτε Ευρωπαίου όταν προσπαθεί να κατανοήσει την φαντασμαγορική πραγματικότητα που αυτός αντιλαμβάνεται ως Ρωσία και όσο περισσότερες είναι οι ομοιότητες ενός μέσου Ρώσου με έναν μέσο Ευρωπαίο, τόσο πιο ανέλπιδη γίνεται η σύγχυση του.

Εδώ οφείλω να σημειώσω ότι η μικρή διαχρονικά μερίδα του ρώσικου πληθυσμού που είχε επαφές με την Ευρώπη, τη γνώριζε και την καταλάβαινε, αν όχι απόλυτα, πολύ καλύτερα από την αντίληψη που είχαν για τη Ρωσία οι πιο διανοούμενοι εκ των Ευρωπαίων που την είχανε γνωρίσει.

Ο τελευταίος πρέσβης της Γαλλίας στην τσαρική Ρωσία Μαυρίκιος Παλαιολόγος, ο οποίος ήταν λογικό να μην έχει οπτασίες για το περιβάλλον του, ήταν βέβαιος πως σε περίπτωση πολέμου η Ρωσία θα αποτελειώσει τη Γερμανία σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Η απογοήτευσή του τον έκανε σοφότερο και τον Μάιο του 1917 προέβλεψε τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους. Πάραυτα η οκτωβριανή επανάσταση έπιασε την Ευρώπη στον ύπνο.

Η Ευρώπη είχε κάθε λόγο να φοβάται τη σοβιετική Ρωσία μετά τη συνθήκη « Μολότοφ – Ρίμπεντρομπ » και την αποφυγή της αποπληρωμής των τσαρικών χρεών.

Τη δεκαετία του ’30 όμως, όταν τα ξεκαθαρίσματα του Στάλιν είχαν φτάσει στο ζενίθ, η διανοούμενη Ευρώπη με δέος και συμπόνια παρακολουθούσε το «πρώτο στην ιστορία της ανθρωπότητας σοσιαλιστικό πείραμα», ενώ όποιος γνώριζε τις παραδόσεις και την ψυχολογία της ρωσικής κοινωνίας -και εξουσίας- λίγο καλύτερα, συνειδητοποιούσε πως αυτό που συμβαίνει είναι απλά η δημιουργία ενός ακόμα ρωσικού δεσποτάτου.

Η μεταπολεμική Ευρώπη, που παρέμεινε για καιρό υπνωτισμένη από τα δήθεν επιτεύγματα του κόκκινου στρατού, παράτησε τις προσπάθειες εύρεσης λόγου ύπαρξης της Σοβιετικής Ένωσης (Ρωσίας), την οποία αντιλαμβανόταν σαν ένα συμπαγές δεδομένο, που συνάρπαζε το μέσο ευρωπαίο με τη διαμετρικά αντίθετη άποψη για την ανθρώπινη κοινωνία.

Το φόβο της Ευρώπης για τις εκπλήξεις που μπορούσε να παρουσιάσει η Ρωσία εξέφρασε ίσως καλύτερα απ όλους ο Γάλλος, πρώην υπουργός εσωτερικών Charles Pasquale με αφορμή την «Περεστρόικα»: «Κοιτάξτε τι έκανε ο Γκορμπατσόφ! –έλεγε- Χάλασε τη συνηθισμένη ροή των πραγμάτων, ανακάτεψε όλη την Ευρώπη με την οποία είχαμε μάθει πώς να φερόμαστε. Κατέστρεψε την ευρωπαϊκή σταθερότητα! Μισό αιώνα ζούσαμε δίπλα σε ένα παγόβουνο, που ναι μεν ήταν αρνητικό δημιούργημα, αλλά τουλάχιστον ξέραμε τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να περιμένουμε από αυτό! Τώρα όλα έχουν γκρεμιστεί και ένας θεός ξέρει πότε θα τελειώσουν όλα αυτά!»

Η πτώση της κομμουνιστικής δικτατορίας έγινε αντιληπτή στην Ευρώπη σαν η μαζική εκδήλωση εκδημοκρατισμού της ρωσικής κοινωνίας και όταν δεκαεπτά χρόνια αργότερα οδηγηθήκαμε στον κρατικό καπιταλισμό του Πούτιν με τις διακοπές υγραερίου και την έντονη κριτική της αμερικάνικης πολιτικής, η Ευρώπη και πάλι δεν είχε καταλάβει τίποτα και μιλούσε για «βήματα πίσω προς την δικτατορία».

Οι ίδιοι οι ευρωπαίοι όμως αδιαφορούν πλήρως για τη μοίρα της Ρωσίας, εξάλλου γιατί να ανησυχούν απ’ τη στιγμή που γνωρίζουν ότι η Ρωσία απλά εκμεταλλεύεται τον παραμυθένιο της πλούτο, στις μεγαλουπόλεις της υπάρχει η δυνατότητα για την ίδια καλοπέραση όπως στις πόλεις της δύσης, και δεν έχει σκοπό να προβεί σε πόλεμο με την Ευρώπη; Εκτός αυτού, αδιαφορούν πλήρως για τη γνώμη που επικρατεί στη Ρωσία (όπως και σε όλο τον κόσμο) για την Ευρώπη και τους κατοίκους της, καθώς οι ίδιοι οι ευρωπαίοι έχουν εδώ και καιρό βολευτεί στην άνεση του εγωκεντρισμού τους.

Παρά το λόγο ότι οι ευρωπαίοι σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούν το «κακό» της Ρωσίας, το μεγαλύτερο μέρος των Ρώσων πιστεύει ότι τους αγαπάνε πολύ περισσότερο σε κάποια Βενεζουέλα, Ινδία ή ακόμα και Κίνα ενώ , αντίθετα, δεν τους αγαπάνε στην Ευρώπη. Μπορεί να ακουστεί παράξενο, αλλά αυτή η άποψη επικρατεί όχι τόσο στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, όσο σ’ αυτούς που οι οικονομικές τους δυνατότητες τους επιτρέπουν να ταξιδεύουν στην Ευρώπη, ακόμα και να αγοράζουν εκεί ακίνητα. Με αυτό τον τρόπο διευκολύνουν για τους Ευρωπαίους την συνειδητοποίηση της συγκριτικής ανωριμότητας της ρωσικής κοινωνίας, η κατάσταση της οποίας αντικειμενικά αντιτίθεται στον εθνικό μύθο της επανάκτησης του χαμένου μεγαλείου και ακολούθως της σιγουριάς για την ολοκλήρωση της κοινωνίας των πολιτών.

Την εποχή του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ένας Ρώσος που ταξίδευε στην Ευρώπη δεν είχε ούτε τους λόγους αλλά ούτε και το χρόνο να καταλάβει τη διαφορετικότητα του δυτικού πολιτισμού, ήταν αρκετό να αντιλαμβάνεται τις διαφορές του από τη σοβιετική ύπαρξη.

Σήμερα, οι Ρώσοι έρχονται στην Ευρώπη με δική τους πρωτοβουλία, έχοντας αρκετά πλέον χρήματα, αλλά συνεχίζουν να μην ενδιαφέρονται για την κοινωνική δομή των δυτικοευρωπαϊκών κρατών, εκδηλώνοντας πλέον προς την Ευρώπη υποτιμητική ανωτερότητα. Μ’ αυτό τον τρόπο παίρνουν εκδίκηση από λάθος άτομα για την καταπίεση που είχαν υποστεί από το ίδιο τους το κράτος.

Η ιστορία όντως επαναλαμβάνεται…

Read more...